Bye bye Biharamulooooo.

Na 8(!) jaar studeren met drie onvergetelijke laatste maanden zitten onze laatste dagen als co-assitent er bijna op.

Na een periode van enorme verbazing over de tropische ziektes en de ‘this is africa' culture was er de drang om de opgemerkte strubbelingen te veranderen. Schoolborden, financiële steun voor de armsten en een beter bloeddonatiesysteem (dankzij jullie bijdrage!)heeft daarbij geholpen. Maar snel realiseerden we ook dat cultuur ook cultuur betekent en dat je dat niet zomaar veranderd en ook helemaal niet moet willen.

De aanwezige frustraties over de beperkte communicatie, inefficiënte logistiek en afwezige artsen gingen langzaam over in gematigde acceptatie. We zijn de ‘normale' dingen in een Nederlands ziekenhuis enorm gaan waarderen. Communiceren met patienten, bijna geen geld dillema's en adequate verpleging. Voor ons is deze situatie eindig, voor de mensen hier niet. Respect voor het personeel van het ziekenhuis die proberen de omstandigheden te verbeteren!

De lieve en altijd vrolijke mensen, het wonen in Biharamulo en het ziekenhuis gaan we missen.
Maar er zijn uiteraard ook dingen waar we minder moeilijk afstand van gaan nemen:

- Dronken artsen die zich volsmeren met Deet! om de alcoholgeur te laten verdwijnen.
- Traagheid in de ochtend; na een uur dwalen over de ziekenhuisgang eindelijk eens aan het werk te kunnen.
- Het ongelijke stenen pad richting het ziekenhuis waardoor je met een dronkenmansgang elke ochtend je enkel verzwikt.
- Onvriendelijke communicatie met patiënten; 'ik wil alleen ‘Ja' of ‘ Nee' horen op mijn vragen, geen heel verhaal in het Swahili', 'ga liggen' , 'ga zitten' 'doe je hand voor je mond als je hoest!'.
- De wc met een emmer water door spoelen (en dan in een aangeschoten bui en de volgende ochtend natte voeten hebben)
- De omgang met vrouwen hier: zij hard werken en aan de lopende band kinderen krijgen terwijl manlief dronken in een vies hotel van bil gaat. Het enige wat hij thuisbrengt is agressie en ziektes.
- Een druppende kraan als bron voor het bakje water waarmee we douchen.
- De enige bereikbare radiozender: Q-music. De tekst van 'I've got a hangover' en 'Spring maar achterop bij mij' zitten voorgoed in ons hoofd gestampt. De kracht van herhaling..
- De enige vorm van appel die we hadden: appel shampoo. Gegarandeerd voor een VET kapsel.
- Onze dagelijkse groente-trio: tomaat, ui en paprika; met pasta, met rijst, ei, door de soep, op de
pizza, ovenschotel etc etc. Oneindig veel variatie.
- Het gelijktijdig aanzetten van de oven én de waterkoker wat resulteert in het doorslaan van
de stoppen. Breur: je ‘kop'lamp was onmisbaar, thanks!
- Oploskoffie...
-Twee uur uittrekken voor het doen van boodschappen.

Maar zoveel wat ik wel ga missen:

- Ons twee-persoons-huishouden! Moat, ik had het niet zonder je gekunt. Blij dat onze communicatie, soms zelfs zonder woorden, wél goed verliep. Uitspraken zoals ' zo zijn we niet getrouwd' ga ik zeker missen.

- Onze nieuwe namen: SJANNIE ‘the tallest doctor' Westerik en JOY ‘the blue eyed' Volders .

- Een kroeg vol mannen met ritmegevoel!
- Alle tijd om wakker te worden in de kapel kijkend naar een groep grinnikende nonnetjes.
- Daarna mijn brommende keel wat los zingen tijdens 'José's'nummer ‘Give me JOY in my life'.
- Het makkelijk entertainen van de patiënten. Met het woordje ‘tako' (=kont) en een draai met mn
heupen lag de hele zaal al plat van het lachen.
Ja ja die blanke dokter... Doe dat maar eens in Nederland! Zal weer even wennen zijn om me keurig te gaan gedragen...
- Een opleider die alleen maar praat over zijn ‘vrouwelijke' projectjes en biertjes uitdeelt
- De tropische zon die maakte dat wij de ‘red hot dutch' werden. (zie foto)
- Het hebben van een huishoudster (40 cent per uur) voor de was, koken, boodschappen en schoonmaken.
- Zaterdagochtend Youtube weekendhits: Daniel lohues, Jurk, Acda&deMunnik, Guus etc. En ja, ook de ‘piratenhits' werden er gerust ingegooid. Voelt helemaal thuis dat Biharamulo.
- De lauwe halve liters Kilimanjaro, Serengeti en Safari voor 60 cent.
- Naar de markt gaan en afdingen op bizar lage bedragen: een kilo tomaten voor 40 ct? oh no, we'll only pay 30 ct! Een avocado voor 10 cent? Neuh heus niet! 8 cent!
- Het Tanzaniaanse Engels
- Kinderen op straat: 'Give me my money!'
- Complete beoordeling van een rontgenfoto: 'This is what we see.'
- Tijdens de speciale patientenronde

ik: 'Why do I have to see this patient?'

zuster 'Yes'
ik: 'No why?'
zuster 'Yes'
ik: 'what is the problem with this patient'
zuster: 'yes'
ik 'Don't say yes if you don't understand'
Zuster: 'Yes.'
- 'The patient is just a bit doing fine'
- 'The patient had and fracture of his upper leg, was in shock due to blood loss and is still unconscious. General condition: doing fine'
-Nachtzuster:'I have nothing special to be reported, only two children died because there was no blood. It was a calm night.'
- Wekelijks voetbal kijken in de ambiance van een WK-finale.
- Grappen als 'zal ik even croissantjes halen?', 'vanavond Mona-toetje of yoghurt met verse
aardbeien?' en 'Pizza of Chinees bestellen?'.
- Onze eigen Oostenrijkse versie van Nick en Simon (zie foto)
- Elkaars grappen exact op hetzelfde moment maken. Nog even wij kunnen zelf het verschil niet eens zien tussen ons.

Al met al is dit coschap een onvergetelijke ervaring, niet alleen in het ziekenhuis maar ook daarbuiten. Het was niet altijd even makkelijk. Beter gezegd: het was soms ronduit ellendig. Achteraf gezien is het een goede tijd geweest, een hele bijzondere ervaring waarvan ik ontzettend veel heb geleerd. Niet alleen op medisch gebied maar ook op sociaal, vriendschappelijk, sportief, cultureel, persoonlijk vlak!

Tijd om alle geweldige ervaringen mee te nemen in de backpack en Tanzania verder te onderzoeken. Met mijn basis Swahili kan ik hopelijk bij de poort van de Serengetti mijn hobby ‘afdingen' uitoefenen. Het mega eindverslag is voor 90% af, mijn mondeling staat gepland, de sollicitiatie brieven zijn de deur uit. Kortom: VAKANTIE!

Voor diegene die me gemist hebben, geen nood. Na deze onvergetelijke tijd kan ik 1 ding met zekerheid concluderen: Mijn beroepskeuze zit wel goed maar ik word geen tropenarts.

Zow en nu eerst Olaf ophalen van het vliegveld (6 uur verderop..) en hem een dikke knuffel geven. Lisa: die voor jou komt over 4 weken! Yvonne: maak er een onvergetelijke trouwdag van 9 maart.

Tot snel in Nederland!

Liefs Janine (en Jose)

p.s. Vergeet de foto's niet, het internet heeft weer overuren gedraaid met hulp van die hardwerkende neger op de fiets achter ons huis ;)

Just an other day at the office

Lieve vrienden en familie,

Nadat we het internet gebruikt hebben voor het nieuws over de Elfstedentocht en al het andere oh zo belangrijk wereldnieuws (overlijden van Whitney H, stroomstoring in Vroomshoop) wordt het nu weer eens tijd om het internet te gebruiken voor een update van deze kant van de wereld!

De tijd vliegt werkelijk voorbij, de laatste maand in het ziekenhuis heeft zich inmiddels ingezet. Elke dag is weer interessant en staan we weer vol verbazing over de medische casuïstiek hier. Bij het zien van een vrouw van mijn leeftijd met zowel HIV als tuberculose realiseer ik me heel bewust dat haar toekomst er heel anders uitziet dan die van mezelf.
Op de kinderafdeling lopen geluk en verdriet nog dagelijks door elkaar heen. Zo is er een jongen die 4 weken in bed moet liggen om zijn gebroken been in positie te houden. Met zijn enthousiasme, vrolijkheid en grapjes domineert hij de hele zaal waardoor we even de aanwezige frustraties, over dat er ondanks al onze inspanningen niet zoveel veranderd, vergeten. Kom je in de zaal ernaast, moet je de beslissing maken wie van de vier doodzieke, zuurstofbehoeftige kinderen recht heeft op het ene zuurstofapparaat dat beschikbaar is...
Wat we hier wel leren is relativeren, de knop gaat vaak verbazingwekkend snel om als we schakelen tussen verdriet en vrolijkheid. Gelukkig maar want veel tijd om bij een trieste gebeurtenis stil te staan is er ook niet. De NS zou er misschien nog van kunnen leren..
Een terugkerend probleem is het tekort aan bloedtransfusies, kinderen die onder onze ogen sterven aan bloedarmoede zorgen ervoor dat we een deel van het ingezamelde geld op ons afscheidsfeestje besteden aan een donatieproject. Waarvoor nogmaals onze grote dank! De rest van jullie geld gaat naar de meest arme patiënten zonder familie die voor hen zou moeten koken. Het grote belang van voedsel in het genezingsproces zien we dagelijks terug.

Afgelopen week hebben we op elke afdeling een afdelings/schoolbord gemaakt. Triage (welke patiënten hebben wel/geen acute zorg nodig) is een van de belangrijkste onderdelen in de geneeskunde, echt is dit ook een van de zwakste punten van de verpleging alhier. Om over communicatie maar niet te beginnen.. De schoolborden gebruiken we als herinnering voor de weekend/avonddienst arts. Dan kunnen ze de knoop in hun zakdoek thuis laten.

Helaas is er hier ook ontevredenheid over salarissen onder artsen wat tot wekenlange stakingen leidt, samen met andere onvoorspelbare afwezigheden zorgt dit ervoor dat wij geregeld samen met 2 ipv 8 artsen op de overdracht zitten. Dus verdelen we 4 afdelingen, de ‘polikliniek', HIV kliniek en de operatiekamer(s) onder twee artsen en ons. José's grap dat Janine die dag de operaties dan wel zal verrichten wordt schrikbarend serieus opgepakt...

Ook buiten het werk in het ziekenhuis om vermaken wij ons nog steeds! Terwijl de elfstedenkoorts hoog tij vierde in Nederland hebben wij gisteren in 35 graden van een schitterend Afrikaans uitzicht genoten. Na 45 minuten bergop lopen hebben we met een 'soort van picknick' de week overdacht op de berg. Ondanks de hitte staat het kippevel me op de armen als Bono ‘where the streets has no name' zingt. Vette shit!

José heeft voor de zondag een nieuw voetbalteam gevonden, de Biharamulo Warriors! Een hele speciale ervaring om als blanke (vrouw) mee te mogen doen. En voor een wedstrijd wordt groots uitgepakt: grote stereo-installatie plus een live verslaggever met meer enthousiasme dan alle verslaggevers van 'langs de lijn' samen.
Janine heeft zich inmiddels bekeerd tot de Massai. Toen ze op de lokale dansvloer een Massai zag staan zat het doek binnen 5 minuten om haar nek en stond ze te springen op het podium. Resultaat: een onmeunig mooie dansavond met onze dorpsgenoten onder een heldere sterrenhemel.

Terwijl jullie de tochtstrippen nog wat extra versterken hebben wij 2 nieuwe sloten op de deur. Dit was noodzakelijk nadat we vorige week s'ochtends tot de conclusie kwamen dat er een poging tot inbraak was geweest. Gelukkig bleek de deur steviger te zijn dan de bijl welke aan de andere kant te vinden was. Wederom ging de knop, na 1 onrustige nacht met meerdere onbruikbare adrenaline kicks, weer snel om. Piekeren leidt immers tot niks dus ook onverwachts bezoek heeft ons niet echt in de brand gekregen.

De postduiven vliegen hier blijkbaar iets minder snel voorbij dan de tijd.. De kerstkaartjes zien we nog steeds met veel vreugde binnen druppelen. Jullie wensen komen vaak op exact het juiste moment binnen: ‘dat breekt zo lekker de week'. Bedankt daarvoor! Maar bespaar je de energie van de valentijnskaarten dus maar ;)

Terwijl m'n laptop ondertussen is gecrashed doet de camera het nog prima, check de foto's!

Veel plezier alvast met carnaval, dan trekken wij morgen weer ons dokters outfit aan.

Veel liefs uit Tanzania

p.s. Klonk mijn oude laptop eerst al onbruikbaar? 3 uur na het plaatsen van bovenstaand bericht was hij ineens weer bruikbaar. Met een schrik werden we om 0.30 uur wakker, wederom vreemd bezoek rondom ons huis. Reden om het bed uit te gaan, lampen aan te doen, kapotte laptop voor het graaien te leggen (voor een snel tevreden inbreker), twee grote messen uit de keuken te pakken om vervolgens met mes onder het kussen weer te gaan slapen... Onze nieuwe sloten blijken inderdaad van goede kwaliteit te zijn i.t.t. die van onze buren. Kortom: Geen zorgen om ons!

Bezoek!

Bezoek!

Bedankt voor jullie reacties en lieve mailtjes, bij deze weer even een update!
De afgelopen weken zijn wij in het blijde gezelschap geweest van Jan en Ine (nee dit is geen toeval...) Westerik. Ze zijn hier goed geïntegreerd: Mama ging mee op Outreach om heeeel veel kinderen te wegen en pa kijkt zijn ogen uit bij het bezoeken van zijn Tanzaniaanse collega's (klassen met 70 kinderen) . Weekendjes weg naar een luxueus eiland in Lake Victoria, met ons als enige 4 toeristen. En de stad Kigali in Rwanda voor een stukje geschiedenis les over de Hutu's en Tutsi's.. Indrukwekkend!
Wees niet getreurd: bijna elke minuut van hun bezoek is op de gevoelige plaat vastgelegd door papa. Binnenkort presentatie in het dorpshuus van de Lutte! Check de foto's voor een klein voorproefje.

In het ziekenhuis gaat het nog steeds goed. We komen met zeven standaard vragen (koorts,hoesten,braken,diarree,pijn,plassen,duizelig) en 'sinds wanneer?' al een heel eind. Janine heeft na 6 weken zichzelf beterschap te wensen nu eindelijk door hoe ze de patiënt beterschap wenst: ugua pole!

Frustraties en verbazing over de werkwijze blijven dagelijks terug keren, dood vermoeiend. En dat terwijl hier de werkdagen korter zijn dan in Nederland. Maar we krijgen er ook zeker veel mooie momenten voor terug! José staat na twee weken op de labour (bevallingen e.d) nu op de kinderafdeling en ik op de mannenafdeling. Wat ziekenhuis momenten van afgelopen weken:

-Meerdere artsen hebben in ons het volle vertrouwen, alsof ze dan niet meer op hun afdeling hoeven te komen. Met name één arts (a.k.a 'zatlap' of 'beunhaas') weet niet hoe snel hij naar de kroeg moet zodra wij op de afdeling zijn, laat dat nou net mijn supervisor zijn... De verantwoordelijkheid is hier soms groot maar gelukkig hebben we hun 06-nummers en een flink portie geduld om supervisie te vragen. Want die darmoperatie wordt toch lastig zelf uit te voeren...

-Syndroom van Janine en José: mzungufobie. (keihard beginnen te huilen bij het zien van een blanke) Niet te verwarren met Mzungumanie: non- stop staren en lachen naar de blanke. Beiden een hoge prevalentie in de leeftijd van 1-3 jaar.
-Een bevalling doet een moeder helemaal alleen: men neme drie doeken (1e om op te bevallen, 2e voor daarna 3e voor het kind) en puft drie keer, immers hebben al 8 kinderen de weg vrijgemaakt. 3x3=9e kind. De vraag naar het geslacht duurt minstens even lang..

-Grootste problemen van de laatste tijd is beschikbaarheid van bloed. Kinderen sterven doordat er geen goed donatiesysteem is en ze vaak te laat komen. Over frustratie gesproken..

Ondanks de traagheid in het ziekenhuis hebben we ook nog tijd over voor onze nieuwe hobby's:

- Engels voetbal: Bij binnenkomst als enige blanke/ vrouw keken 200 fans (op 40m2) naar ons ipv naar Van Persie. Elke wedstrijd word hier bekeken alsof het de WK finale is! José is inmiddels Liverpool fan en Janine bewondert Ruiz bij Fullham

- Zelf trappen we een balletje op een veldje met koeien en 40 joelende kinderen met Mzungumanie. Het is dat er twee goals staan anders had je er geen voetbalveld uitgehaald.

- Studeren in de Zon! Een reactie van de arts die José zag na een uurtje zon 'Why are you so hypereamic? I once read in a book that a Mzungu get's red when she's realy shy!'

- We hebben sinds kort 10 nieuwe vrienden uit Oostenrijk, zij bouwen een school. Erg fijn om weer eens een soepel lopend gesprek met inhoud te kunnen voeren. Waardoor ik de kroegmomenten in Nijmegen weer iets minder mis.

- Wandelen door de Afrikaanse natuur. Geen 7 heuvelen hier zoals in ons mooie Nijmegen, maar net zoveel als jezelf aandurft. Tevens een bezoekje aan een traditional healer in de bush bush. Veel patiënten gaan eerst naar de traditional healer, wij herkennen ze vervolgens aan de littekens op hun lichaam omdat op deze manier de kruiden beter worden opgenomen in hun bloed..

- Kroegen: 500ml lauw bier voor 70 cent, te halen bij de bar achter tralies. Dit alles in gezelschap van mannen die na 5 minuten een huwelijksaanzoek. Wat heb ik echter aan 4 koeien?.. Neee dus! Met op de achtergrond een CD die om de 30 minuten herhaald wordt. En toch hebben we telkens weer een fantastische avond!
Nog een makkelijk te maken taalfout in de kroeg: Mbili pombe = 2 bier, niet te verwarren met Mbili pumbu = 2 testikels..

- Leren over Afrikaanse 'cultuur': een besnijdenis maakt je pas een echte man, voor de vrouwen ‘first class' en beschermt daarbij gelijk tegen HIV. So why not?

Dit was het voor nu, vanochtend om 5.30 uur m'n lieve ouders op de bus gezet, ideale timing want ik kon om 6.00 uur assisteren bij een keizersnee om de populatiedichtbij van Biharamulo in evenwicht te houden. Hopelijk hebben pa&ma bij thuiskomst meer kleur dan bij aankomst alhier. We citeren een lijkbleke Jan: 'dit nooit weer..!' Tanzania kan ook een nachtmerrie zijn voor een verkeersdocent.

Succes met alle wintersporten in dan wel buiten Nederland de komende weken, wij gaan nog wat extra aftersun inslaan!

Baadaye (later)

Heri ya mwaka mpya (Gelukkig Nieuwjaar)

Lieve allemaal,

Allereerst een gelukkig, gezond, feestelijk, sportief en liefdevol 2012!

Deze tekst vindt zijn oorsprong in de bus vanuit Sengerema waaruit we na een 1-daagse snuffelstage in het ziekenhuis van rafiki (vriend) Fieke zijn vertrokken. Met een man met zwaarbeladen geweer, tegen de mogelijke rovers, en levende kippen aan onze zij is onze veiligheid vast gegarandeerd.
Sengerema ligt halverwege onze nieuwjaarslocatie Mwanza. In Mwanza hadden we regen, marktkramen tussen vuilnisbulten, keiharde kerstmuziek om 5 uur ‘s ochtends en geen Hollandse hits. Maar ondanks dit ook veel gezelligheid met de andere co-assistenten, zonnestralen en , 2 uur eerder dan jullie, zelfs wat vuurwerk!

Nu iets over ons tropencoschap, de reden waarom we hier zijn.
Het ziekenhuis:
- opgericht in 1969 als katholieke missie, vandaar alle goedopgeleide nonnen
- bestaat uit 4 afdelingen: zwangeren, mannen, vrouwen en kinderen. Met deze groep deel je dan ook alles: je bed, gesprekken met familie,artsen en ook lichamelijk onderzoek .(van welk lichaamsdeel dan ook)
- Heeft een OPD afdeling welke synoniem staat voor huisartsenpost/spoed eisende hulp.
- 160 bedden dus plek voor minimaal 320 patiënten, exclusief familieleden die gerust naast de patiënten een uiltje knappen.
- In principe 4 universiteits-opgeleide artsen, geholpen voor MBO/HBO ‘artsen'.

Nadat we ‘s ochtends in de kerk een liedje zingen in het Swahili en uitgebreid hebben gebeden is het tijd voor de overdracht: twee zinnen in het Engels daarna voor ons abracadabra... Vervolgens verdwijnen de artsen op mysterieuze wijze om minimaal 3 kwartier later op de afdeling te verschijnen.

Janine:
Ik stond de eerste weken op de kinderafdeling, 30 bedden, gemiddeld 55 patiënten. Leerzame, indrukwekkende dagen. Helaas kennen ze hier geen strenge winters, waardoor de malaria mug te veel macht heeft in dit land... Elk kind met koorts wordt behandeld als zijne malaria. Zo suf als een vaatdoek bij binnenkomst, zo vrolijk en sterk na het ‘wonder medicament' Quinine. De ernstige bijwerkingen en toekomstige resistentie spoken vaak door me heen..
Gedurende de dag zoek ik geregeld een echte arts, volgens de verpleging niet nodig, ik ben immers de zaalarts..
Bij het melden dat we in NL (bijna) geen tuberculose, malaria of AIDS hebben, vragen ze heel erg verbaast: ‘Wat doen jullie daar dan wel'? Oorzaken van een ziekte liggen vaak erg basaal. Een ernstig ondervoed kindje van 11 maanden die 3 kg weegt hoeft niet perse met HIV besmet. Doordat je 18 broers/zussen hebt met 1 verdienende vader plus je jongste zusje van 1 maand oud ook borstvoeding moet hebben is er gewoon te weinig eten.

Jose:
Ik ben begonnen op de mannenafdeling. Ook erg interessant met veel verschillende ziektebeelden: malaria, hartfalen, auto/pikipiki (brommer) ongelukken, status na gevechten in de kroeg, alcoholintoxicaties , bejaarden met veeeeel problemen, aids, prostaatklachten, TBC, bijtwonden van bavianen etc. Met name op traumapatiënten kon ik me volledig storten omdat hier totaal geen beleid is. Mijn begeleider is adequaat mits hij ook daadwerkelijk aanwezig is... Over de verpleging kan ik wel een boek schrijven: zowel positief en negatief. Hele lieve mensen, maar het dieptepunt was het tot twee keer toe vergeten om de generator aan te zetten toen de elektriciteit uitviel en we een ernstig zieke patiënt hadden die zuurstof nodig had. Ik kwam beide keren s'middags nog even langs op de afdeling en ze keken me raar aan dat ik verbaasd/boos was dat ze de ernst van de situatie niet inzagen. Ook twee reanimaties in de eerste weken (kans van slagen in Tanzania?) toen ik toevallig op zaal maakten indruk Zoals mijn teamgenoten weten ben ik niet zo'n fan van evalueren, maar hier zou het toch wel wat vaker mogen om iets van elkaar te leren!

Een greep uit alle verbazingwekkende momenten:
- Toevallig binnenlopen op de zwangeren afdeling: plots was ik de enige getuige van nieuw leven op aarde.
- Verpleging die tijdens de ronde middenin de patiëntenzaal gaat zitten met het hoofd op de dossierkar en even de ogen sluit is geen uitzondering.
- Patiënten komen enorm laat naar het ziekenhuis bijvoorbeeld 4 dagen nadat je kind voor 20% verbrand is, of je in 10 jaar een buikomvang (ascites) van letterlijk 3 meter hebt bereikt
- Het traject van laboratorium aanvragen:
1. Aanvraag schrijven ( nog nooit zo goed je pen moeten bewaken)
2. Zuster wakker maken, op de hoogte brengen, in de hoop dat ze Engels spreekt
3. Familie activeren om eerst te betalen
4. Patiënten naar het lab mobiliseren
5. De benodigde handmatige acties op het lab
6. Uitslag dan terug naar afdeling smokkelen
7. Wilt u medicijnen voorschrijven? Begin van weer bij punt 1 en verander ‘lab' voor ‘apotheek'. SUCCES!

Maar, zoals men vaak zegt: Alles went!
Als onze bus ondertussen een beetje doorrijdt door de prachtige natuur naar het dorp waar we ons inmiddels helemaal thuis voelen, kunnen we morgen snel weer in deze leerzame omgeving aan de slag. We hebben er zin in!

In het kader van praatje, plaatje, daadtje... Check de foto's!

Liefs ons

Nyumbani Biharamulo (Thuis in Biharamulo)

Nyumbani Biharamulo (Thuis in Biharamulo)

Bedankt voor alle lieve berichtjes en interesse in ons. Bij deze een update.
Nadat wij De Lutte en Aalden jaren geleden vervangen hadden door een de grote stad Nijmegen zijn we nu weer terug in een dorp: Biharamulo. In de lonely planet aangegeven als 'een klein vriendelijk dorp, 1902 opgericht door de Duitsers met sinds kort electriciteit en telefoonverbinding'.

Ondanks dat we de eerste dagen moest wennen aan het herhaaldelijke ‘Mzungo' (blanke) geroep, is de vriendelijkheid inderdaad een feit. Je kunt ze het ook niet kwalijk nemen.. Terwijl wij niks voor ogen zien in het donker, lijken wij hier inderdaad wel twee black-light reuzen. Laatst vroeg iemand of ik nog steeds groeide? Toen ik zei dat ik de kleinste in de familie ben konden we bijna gaan reanimeren.
Geen idee wat de Duitsers in 1902 wel hebben geregeld maar de taal hebben ze er helaas niet achter gelaten. Swahili is gelukkig geen klik-klok-getik-met-je-tong-taal maar door onze geringe talenknobbel verstaan we er toch weinig van..

Ons stenen (Jaja!) huis is centraal gelegen naast het ziekenhuis en heeft een grote tuin (voor onze eigen vuilnis verbrandplaats, GFT put en water'toren' ) die qua grondoppervlakte een miljoen waard zou zijn in Nijmegen. Moestuinen zo groot als halve maisvelden. En inderdaad: bananen groeien aan bomen.
Maar blijkbaar vinden Tanzanianen een telefoonverbinding belangrijker dan een goede waterverbinding...

Huidige situatie:
- 3 dagen per week druppelt er water uit de kraan via het ziekenhuis
- Overige dagen komt het uit onze eigen watertoren, ‘gelukkig' is het regenseizoen.
- ‘Douchen' is bijna een dagtaak met hoogstandig apparatuur zoals waterkoker, mengbak, kannetje en opvangbak.
- Maar! De enige toilet met zitpot die we tot nu toe heb gevonden staat in ons huis! Ole ole!
- Koken op een elektrisch fornuis, best luxe maar geen idee hoe die stroomschok bij aanraking weg gaat..
- Dichtstbijzijnde supermarkt: 6 uur met de bus (zie vorig reisverslag). Helaas is de Appie To Go(assistent) hier nog niet gevestigd.
- 3 dagen per week komt Agripina (onze huisvrouw). Zij weet wél hoe je met beperkte middelen iets eetbaars kunt koken en de handwas in aanzienlijk tempo moet doen. Maar we kijken nu al uit naar het Nederlandse welkoms diner.

Omdat foto's nou eenmaal meer zeggen, na 1,5 uur uploaden: check!

Alle kerstkaarten mogen dit jaar naar:
Biharamulo Hospital
Studenthouse
PO Box 43, Biharamulo
Tanzania, Kagera region

En nieuwjaarsgroeten naar:
+255683934921 Janine
+255683935051 José

En voor iedereen thuis: Fijne feestdagen in ons koude kikkerlandje :)

Liefs ons

En een dikke kus voor Lisa. Je welverdiende reis na je coschappen hier eindigde in een ramp. Na het grote verkeersongeluk in Uganda heb je samen met je twee engeltjes keihard voor je leven gevochten. Met al jouw positieve strijdlust komt het hopelijk uiteindelijk allemaal weer goed. Zet hem op meid!

Safiri sana (Goede reis)

Habari!

Na maandenlange ‘voorbereiding’ vertrokken we 3 december 12:30 vanuit Dusseldorf !Tijdens de stop in Istanbul waren we er echt klaar en hebben we meteen lekker Turks biertje geproost op onze reis naar Biharamulo!

Alles ging volgens plan totdat…. we zagen dat achter de vlucht naar Dar es Salaam in rode letters ‘LAST CALL’ stond. RENNEN!Al rennende, opzoek naar onze gate, langseen zeeeeer lange rij kwamen we tot de conclusie dat dat ónze lange rij was…

Das es Salaam, hoofdstad van Tanzania, was een donker klein lekkend vliegveld ter grote van “vliegveld twente”.Hier wilden we geen 7 uur wachten, dusna wat onderhandelen, kwamen we 6 uur eerder aan in Mwanza. Olé Olé

In Mwanza ontmoetten we Kristine en andere coassistenten (inclusief Jantine, Lisa en Fieke) die deze maanden in Tanzania waren/zullen verblijven. En ook ontmoetten we de eerste gekko waarnaJanine zich professioneelop het bed lanceerde.

De busreis van Mwanza naar Biharamulo samengevat:

- 6 uur lang door het afgelegen Tanzania in een overvolle bus met nog -15 plekken

-wij als enige Mzungu (blanken)

-losbrekende kakkerlakken langs Janine haar arm

- overspoelde zandwegen met gaten zo groot als biervaten

-gratis douche/bad door lekkagevia het raam/dak en de vloer.

-winkelen bij de groenteboer via het open busraam

MAAR: geen lekke band, geen overval, nog in bezit van alle spullen.Kortom: we mogen niet klagen!

De tropen staan blijkbaar niet synoniem aan zonnestralen.. Terwijl het water heeeel langzaam uit de kraan in ons huisje druppelt komt het water met bakken uit de lucht.. Ach, gelukkig maar want de wc moet immers ook handmatig doorgespoeld worden met emmers regenwater.

De verlichting gaat op 50% zodra josé haar laptop aan zet en op 25% als Janine thee gaat zetten tot 0% die we nog niet kunnen verklaren.

Maar zo af en toe is zelfs internet, wederom mogen we niet klagen!

Ook al hebben we de Sint in Nederland en Turkije gemist. De sinterklaassfeer hebben we wel geproefd met chocoladeletters en de mensen hier om ons heen (al is de kleding net iets anders dan onze pieten).

Geen zorgen om ons,we worden goed in de gaten gehouden, mzungu’sblijven bijzonder ;)

Later meer over ons huis en het ziekenhuis en hopelijk geen nieuw ongedierte! Foto's volgen zometeen, tenzij het lichtje hier weer onverwachts uitvalt..

Liefs Jose en Janine