Lieve vrienden en familie,

Nadat we het internet gebruikt hebben voor het nieuws over de Elfstedentocht en al het andere oh zo belangrijk wereldnieuws (overlijden van Whitney H, stroomstoring in Vroomshoop) wordt het nu weer eens tijd om het internet te gebruiken voor een update van deze kant van de wereld!

De tijd vliegt werkelijk voorbij, de laatste maand in het ziekenhuis heeft zich inmiddels ingezet. Elke dag is weer interessant en staan we weer vol verbazing over de medische casuïstiek hier. Bij het zien van een vrouw van mijn leeftijd met zowel HIV als tuberculose realiseer ik me heel bewust dat haar toekomst er heel anders uitziet dan die van mezelf.
Op de kinderafdeling lopen geluk en verdriet nog dagelijks door elkaar heen. Zo is er een jongen die 4 weken in bed moet liggen om zijn gebroken been in positie te houden. Met zijn enthousiasme, vrolijkheid en grapjes domineert hij de hele zaal waardoor we even de aanwezige frustraties, over dat er ondanks al onze inspanningen niet zoveel veranderd, vergeten. Kom je in de zaal ernaast, moet je de beslissing maken wie van de vier doodzieke, zuurstofbehoeftige kinderen recht heeft op het ene zuurstofapparaat dat beschikbaar is...
Wat we hier wel leren is relativeren, de knop gaat vaak verbazingwekkend snel om als we schakelen tussen verdriet en vrolijkheid. Gelukkig maar want veel tijd om bij een trieste gebeurtenis stil te staan is er ook niet. De NS zou er misschien nog van kunnen leren..
Een terugkerend probleem is het tekort aan bloedtransfusies, kinderen die onder onze ogen sterven aan bloedarmoede zorgen ervoor dat we een deel van het ingezamelde geld op ons afscheidsfeestje besteden aan een donatieproject. Waarvoor nogmaals onze grote dank! De rest van jullie geld gaat naar de meest arme patiënten zonder familie die voor hen zou moeten koken. Het grote belang van voedsel in het genezingsproces zien we dagelijks terug.

Afgelopen week hebben we op elke afdeling een afdelings/schoolbord gemaakt. Triage (welke patiënten hebben wel/geen acute zorg nodig) is een van de belangrijkste onderdelen in de geneeskunde, echt is dit ook een van de zwakste punten van de verpleging alhier. Om over communicatie maar niet te beginnen.. De schoolborden gebruiken we als herinnering voor de weekend/avonddienst arts. Dan kunnen ze de knoop in hun zakdoek thuis laten.

Helaas is er hier ook ontevredenheid over salarissen onder artsen wat tot wekenlange stakingen leidt, samen met andere onvoorspelbare afwezigheden zorgt dit ervoor dat wij geregeld samen met 2 ipv 8 artsen op de overdracht zitten. Dus verdelen we 4 afdelingen, de ‘polikliniek', HIV kliniek en de operatiekamer(s) onder twee artsen en ons. José's grap dat Janine die dag de operaties dan wel zal verrichten wordt schrikbarend serieus opgepakt...

Ook buiten het werk in het ziekenhuis om vermaken wij ons nog steeds! Terwijl de elfstedenkoorts hoog tij vierde in Nederland hebben wij gisteren in 35 graden van een schitterend Afrikaans uitzicht genoten. Na 45 minuten bergop lopen hebben we met een 'soort van picknick' de week overdacht op de berg. Ondanks de hitte staat het kippevel me op de armen als Bono ‘where the streets has no name' zingt. Vette shit!

José heeft voor de zondag een nieuw voetbalteam gevonden, de Biharamulo Warriors! Een hele speciale ervaring om als blanke (vrouw) mee te mogen doen. En voor een wedstrijd wordt groots uitgepakt: grote stereo-installatie plus een live verslaggever met meer enthousiasme dan alle verslaggevers van 'langs de lijn' samen.
Janine heeft zich inmiddels bekeerd tot de Massai. Toen ze op de lokale dansvloer een Massai zag staan zat het doek binnen 5 minuten om haar nek en stond ze te springen op het podium. Resultaat: een onmeunig mooie dansavond met onze dorpsgenoten onder een heldere sterrenhemel.

Terwijl jullie de tochtstrippen nog wat extra versterken hebben wij 2 nieuwe sloten op de deur. Dit was noodzakelijk nadat we vorige week s'ochtends tot de conclusie kwamen dat er een poging tot inbraak was geweest. Gelukkig bleek de deur steviger te zijn dan de bijl welke aan de andere kant te vinden was. Wederom ging de knop, na 1 onrustige nacht met meerdere onbruikbare adrenaline kicks, weer snel om. Piekeren leidt immers tot niks dus ook onverwachts bezoek heeft ons niet echt in de brand gekregen.

De postduiven vliegen hier blijkbaar iets minder snel voorbij dan de tijd.. De kerstkaartjes zien we nog steeds met veel vreugde binnen druppelen. Jullie wensen komen vaak op exact het juiste moment binnen: ‘dat breekt zo lekker de week'. Bedankt daarvoor! Maar bespaar je de energie van de valentijnskaarten dus maar ;)

Terwijl m'n laptop ondertussen is gecrashed doet de camera het nog prima, check de foto's!

Veel plezier alvast met carnaval, dan trekken wij morgen weer ons dokters outfit aan.

Veel liefs uit Tanzania

p.s. Klonk mijn oude laptop eerst al onbruikbaar? 3 uur na het plaatsen van bovenstaand bericht was hij ineens weer bruikbaar. Met een schrik werden we om 0.30 uur wakker, wederom vreemd bezoek rondom ons huis. Reden om het bed uit te gaan, lampen aan te doen, kapotte laptop voor het graaien te leggen (voor een snel tevreden inbreker), twee grote messen uit de keuken te pakken om vervolgens met mes onder het kussen weer te gaan slapen... Onze nieuwe sloten blijken inderdaad van goede kwaliteit te zijn i.t.t. die van onze buren. Kortom: Geen zorgen om ons!