Na 8(!) jaar studeren met drie onvergetelijke laatste maanden zitten onze laatste dagen als co-assitent er bijna op.

Na een periode van enorme verbazing over de tropische ziektes en de ‘this is africa' culture was er de drang om de opgemerkte strubbelingen te veranderen. Schoolborden, financiële steun voor de armsten en een beter bloeddonatiesysteem (dankzij jullie bijdrage!)heeft daarbij geholpen. Maar snel realiseerden we ook dat cultuur ook cultuur betekent en dat je dat niet zomaar veranderd en ook helemaal niet moet willen.

De aanwezige frustraties over de beperkte communicatie, inefficiënte logistiek en afwezige artsen gingen langzaam over in gematigde acceptatie. We zijn de ‘normale' dingen in een Nederlands ziekenhuis enorm gaan waarderen. Communiceren met patienten, bijna geen geld dillema's en adequate verpleging. Voor ons is deze situatie eindig, voor de mensen hier niet. Respect voor het personeel van het ziekenhuis die proberen de omstandigheden te verbeteren!

De lieve en altijd vrolijke mensen, het wonen in Biharamulo en het ziekenhuis gaan we missen.
Maar er zijn uiteraard ook dingen waar we minder moeilijk afstand van gaan nemen:

- Dronken artsen die zich volsmeren met Deet! om de alcoholgeur te laten verdwijnen.
- Traagheid in de ochtend; na een uur dwalen over de ziekenhuisgang eindelijk eens aan het werk te kunnen.
- Het ongelijke stenen pad richting het ziekenhuis waardoor je met een dronkenmansgang elke ochtend je enkel verzwikt.
- Onvriendelijke communicatie met patiënten; 'ik wil alleen ‘Ja' of ‘ Nee' horen op mijn vragen, geen heel verhaal in het Swahili', 'ga liggen' , 'ga zitten' 'doe je hand voor je mond als je hoest!'.
- De wc met een emmer water door spoelen (en dan in een aangeschoten bui en de volgende ochtend natte voeten hebben)
- De omgang met vrouwen hier: zij hard werken en aan de lopende band kinderen krijgen terwijl manlief dronken in een vies hotel van bil gaat. Het enige wat hij thuisbrengt is agressie en ziektes.
- Een druppende kraan als bron voor het bakje water waarmee we douchen.
- De enige bereikbare radiozender: Q-music. De tekst van 'I've got a hangover' en 'Spring maar achterop bij mij' zitten voorgoed in ons hoofd gestampt. De kracht van herhaling..
- De enige vorm van appel die we hadden: appel shampoo. Gegarandeerd voor een VET kapsel.
- Onze dagelijkse groente-trio: tomaat, ui en paprika; met pasta, met rijst, ei, door de soep, op de
pizza, ovenschotel etc etc. Oneindig veel variatie.
- Het gelijktijdig aanzetten van de oven én de waterkoker wat resulteert in het doorslaan van
de stoppen. Breur: je ‘kop'lamp was onmisbaar, thanks!
- Oploskoffie...
-Twee uur uittrekken voor het doen van boodschappen.

Maar zoveel wat ik wel ga missen:

- Ons twee-persoons-huishouden! Moat, ik had het niet zonder je gekunt. Blij dat onze communicatie, soms zelfs zonder woorden, wél goed verliep. Uitspraken zoals ' zo zijn we niet getrouwd' ga ik zeker missen.

- Onze nieuwe namen: SJANNIE ‘the tallest doctor' Westerik en JOY ‘the blue eyed' Volders .

- Een kroeg vol mannen met ritmegevoel!
- Alle tijd om wakker te worden in de kapel kijkend naar een groep grinnikende nonnetjes.
- Daarna mijn brommende keel wat los zingen tijdens 'José's'nummer ‘Give me JOY in my life'.
- Het makkelijk entertainen van de patiënten. Met het woordje ‘tako' (=kont) en een draai met mn
heupen lag de hele zaal al plat van het lachen.
Ja ja die blanke dokter... Doe dat maar eens in Nederland! Zal weer even wennen zijn om me keurig te gaan gedragen...
- Een opleider die alleen maar praat over zijn ‘vrouwelijke' projectjes en biertjes uitdeelt
- De tropische zon die maakte dat wij de ‘red hot dutch' werden. (zie foto)
- Het hebben van een huishoudster (40 cent per uur) voor de was, koken, boodschappen en schoonmaken.
- Zaterdagochtend Youtube weekendhits: Daniel lohues, Jurk, Acda&deMunnik, Guus etc. En ja, ook de ‘piratenhits' werden er gerust ingegooid. Voelt helemaal thuis dat Biharamulo.
- De lauwe halve liters Kilimanjaro, Serengeti en Safari voor 60 cent.
- Naar de markt gaan en afdingen op bizar lage bedragen: een kilo tomaten voor 40 ct? oh no, we'll only pay 30 ct! Een avocado voor 10 cent? Neuh heus niet! 8 cent!
- Het Tanzaniaanse Engels
- Kinderen op straat: 'Give me my money!'
- Complete beoordeling van een rontgenfoto: 'This is what we see.'
- Tijdens de speciale patientenronde

ik: 'Why do I have to see this patient?'

zuster 'Yes'
ik: 'No why?'
zuster 'Yes'
ik: 'what is the problem with this patient'
zuster: 'yes'
ik 'Don't say yes if you don't understand'
Zuster: 'Yes.'
- 'The patient is just a bit doing fine'
- 'The patient had and fracture of his upper leg, was in shock due to blood loss and is still unconscious. General condition: doing fine'
-Nachtzuster:'I have nothing special to be reported, only two children died because there was no blood. It was a calm night.'
- Wekelijks voetbal kijken in de ambiance van een WK-finale.
- Grappen als 'zal ik even croissantjes halen?', 'vanavond Mona-toetje of yoghurt met verse
aardbeien?' en 'Pizza of Chinees bestellen?'.
- Onze eigen Oostenrijkse versie van Nick en Simon (zie foto)
- Elkaars grappen exact op hetzelfde moment maken. Nog even wij kunnen zelf het verschil niet eens zien tussen ons.

Al met al is dit coschap een onvergetelijke ervaring, niet alleen in het ziekenhuis maar ook daarbuiten. Het was niet altijd even makkelijk. Beter gezegd: het was soms ronduit ellendig. Achteraf gezien is het een goede tijd geweest, een hele bijzondere ervaring waarvan ik ontzettend veel heb geleerd. Niet alleen op medisch gebied maar ook op sociaal, vriendschappelijk, sportief, cultureel, persoonlijk vlak!

Tijd om alle geweldige ervaringen mee te nemen in de backpack en Tanzania verder te onderzoeken. Met mijn basis Swahili kan ik hopelijk bij de poort van de Serengetti mijn hobby ‘afdingen' uitoefenen. Het mega eindverslag is voor 90% af, mijn mondeling staat gepland, de sollicitiatie brieven zijn de deur uit. Kortom: VAKANTIE!

Voor diegene die me gemist hebben, geen nood. Na deze onvergetelijke tijd kan ik 1 ding met zekerheid concluderen: Mijn beroepskeuze zit wel goed maar ik word geen tropenarts.

Zow en nu eerst Olaf ophalen van het vliegveld (6 uur verderop..) en hem een dikke knuffel geven. Lisa: die voor jou komt over 4 weken! Yvonne: maak er een onvergetelijke trouwdag van 9 maart.

Tot snel in Nederland!

Liefs Janine (en Jose)

p.s. Vergeet de foto's niet, het internet heeft weer overuren gedraaid met hulp van die hardwerkende neger op de fiets achter ons huis ;)